Λέανδρος Ἀρβανίτης

Γεννήθηκες μέσα στὸν ἦχο τοῦ σφυριοῦ στὸ καρνάγιο, μὰ ἡ καρδιά σου χτυπάει μὲ τὸν ρυθμὸ τῆς μηχανῆς. Στὰ δεκαεφτά σου ξέρεις ἤδη νὰ λύνῃς κι ἕναν ἀτμολέβητα κομμάτι-κομμάτι καὶ νὰ τὸν ξαναστήνῃς. Οἱ ἄνθρωποι σὲ μπερδεύουν· οἱ μηχανὲς ὄχι. Μιὰ μηχανὴ ἂν χαλάσῃ, βρίσκεις τὸ ἐλάττωμα καὶ τὸ φτιάχνεις.

Γιατὶ ἀπὸ τότε ποὺ ἦρθε ὁ ἀτμός, τὸ Γαλαξίδι σβήνει — καὶ μαζί του κάτι σβήνει καὶ μέσα σου. Δουλεύεις στὸ πρῶτο ἀτμόπλοιο ποὺ θέλησε ἡ πόλη, ἐνῶ τὸ καρνάγιο τοῦ ἀδελφοῦ σου πεθαίνει. Στέκεσαι ἀνάμεσα στὸ καινούργιο καὶ στὸ νεκρό, καὶ καμιὰ μεριὰ δὲν σοῦ δίνει λόγο νὰ σηκωθῇς τὸ πρωί.

Ἀπόψε

Πέρασαν σαράντα μέρες ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Καπετὰν Ἀνάργυρος Σιδέρης πνίγηκε σὲ θάλασσα λάδι, νηνεμία, καὶ ξεβράστηκε στεγνός. Ἀπόψε εἶναι τὸ σαρανταήμερο μνημόσυνό του, στὸ ἀρχοντικό του πάνω ἀπ' τὸν Χηρόλακα. Ἡ καταιγίδα ἔκλεισε τοὺς δρόμους πίσω σου.

Πῶς σὲ παίζεις

Δεσμοί

• Κωνσταντῆς Ἀρβανίτης, 19 — ὁ μεγάλος σου ἀδελφός· βαρύς, ἀργός, μὰ τὸ μόνο ποὺ σὲ κρατάει στὴ στεριά.
• Καπετὰν Ἀνάργυρος Σιδέρης — ὁ νεκρὸς οἰκοδεσπότης· πέθανε σὲ θάλασσα λάδι, σαράντα μέρες πρίν.
• Θανάσης Βελάνης — ὁ νεαρὸς καπετάνιος· πιστεύει στὸ πανὶ ἐκεῖ ποὺ ἐσὺ πιστεύεις στὸν ἀτμό.