Θανάσης Βελάνης

Εἶσαι θαλασσινὸς πρὶν μάθῃς νὰ περπατᾷς. Τὸ ὄνομά σου τὸ κρατᾷ τὸ λιμάνι ἐδῶ καὶ τρεῖς γενιές, καὶ ὅλοι σὲ ξέρουν: ὁ μικρὸς Βελάνης, ποὺ τοῦ ἔδωσαν τιμόνι πρὶν τοῦ φυτρώσῃ γένι. Διαβάζεις τὸ νερὸ ὅπως ἄλλοι διαβάζουν πρόσωπα — τὸ ρεῦμα, τὴ φουσκοθαλασσιά, τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ καιρὸς θὰ γυρίσῃ. Ξέρεις κάθε ξέρα ἀπ' τὸ Γαλαξίδι ὣς τὴν Ἴτεα μὲ κλειστὰ μάτια. Κι ὅμως, ὣς σήμερα, πάντα κάποιος ἄλλος κρατοῦσε τὴν εὐθύνη δίπλα σου.

Γιατὶ τὸ Γαλαξίδι ποὺ σὲ γέννησε πεθαίνει. Τὰ μεγάλα ἱστιοφόρα ποὺ ἔκαναν αὐτὸν τὸν βράχο πλουσιότερο ἀπ' τὴν Ἀθήνα σαπίζουν στὰ ταρσανάδικα· ὁ ἀτμὸς πῆρε τὶς θάλασσες, κι οἱ γέροι καπεταναῖοι ἀρνήθηκαν ν' ἀλλάξουν. Μιὰ ὁλόκληρη πόλη ποὺ ζοῦσε ἀπ' τὸ ξύλο καὶ τὸ πανί, τώρα μετράει χῆρες. Ἐσὺ εἶσαι ἀπ' τοὺς τελευταίους νέους ποὺ ἀκόμη ὀνειρεύονται κατάστρωμα.

Ἀπόψε

Πέρασαν σαράντα μέρες ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Καπετὰν Ἀνάργυρος Σιδέρης — ὁ πιὸ μεγάλος ἀπ' ὅλους, ὁ ἄνθρωπος ποὺ θαύμαζες — πνίγηκε σὲ θάλασσα λάδι, νηνεμία, καὶ ξεβράστηκε στεγνός. Ἀπόψε εἶναι τὸ σαρανταήμερο μνημόσυνό του, στὸ ἀρχοντικό του πάνω ἀπ' τὸν Χηρόλακα.

Πῶς σὲ παίζεις

Δεσμοί

• Αἴας Λατσούδης, 12 — τὸ μικρὸ τοῦ καραβιοῦ, βαφτιστήρι τοῦ νεκροῦ καπετάνιου. Σὲ κοιτάει σὰν μεγάλο ἀδελφό. Τοῦ ὑποσχέθηκαν ἕνα ταξίδι ποὺ δὲν ἔγινε ποτέ.
• Κωνσταντῆς & Λέανδρος Ἀρβανίτης — δυὸ ἀδέλφια ἀπ' τὰ ταρσανάδικα· ὁ ἕνας ἔμεινε μὲ τὸ νεκρὸ καρνάγιο, ὁ ἄλλος ἔφυγε γιὰ τὸν ἀτμό. Τοὺς ξέρεις ἀπὸ παιδιά.
• Γεώργιος Παπανικολάου — ὁ νέος γιατρὸς τῆς πόλης· αὐτὸς ὑπέγραψε τὸν θάνατο τοῦ Σιδέρη «ἥσυχο πνιγμό».